Kliknij tutaj --> 🤿 szukam kogoś kogoś na stałe tekst

"Szukam kogoś na stałe. Mam 28 lata, mieszkam sama i brakuje mi kogoś do pogadania, przytulenia. Dużo gram, wow, lol itp więc szukam kogoś komu nie będzie przeszkadzać, że spędzam dużo czasu przed komputerem szukam kogoś z kim mogę wypić piwo, pograć, zjeść pizze" Tłumaczenia w kontekście hasła "encuentre a alguien" z hiszpańskiego na polski od Reverso Context: Si no confía en su proveedor de atención médica, podría ser hora de que encuentre a alguien que le brinde mejores servicios. Na płacz zbiera się i miejsca brak Gdy wrócisz, to wszystko się zmieni Całujesz i już ze smutku tylko wrak Tak dużo serc, a tak mało tych Co dla miłości chcą żyć Ref.: Pokochać kogoś, pokochać szczerze Oglądać gwiazdy i oczy Twe Pokochać kogoś i mówić: wierzę Dwa złote serca, których nie zmieni czas Ooo, pokochać kogoś Szukam kogoś kto chciałby ze mną po prostu popisać bez wchodzenia w relację tatuś-córeczka. Chciałabym najzwyczajniej kogoś poznać aby czuć się tu bardziej komfortowo. najlepiej do 23 lat i płeć nie ma znaczenia 3 #szukam Hejka! Szukam kogoś kto nakarmi moją duszę - Tekściory.pl – sprawdź tekst, tłumaczenie twojej ulubionej piosenki, obejrzyj teledysk. Site De Rencontre Vraiment Gratuit Pour Les Hommes. fot. Adobe Stock, zinkevych Długo nie mogłem się pozbierać po śmierci Helenki. Brałem specjalnie nadgodziny, zastępstwa za kolegów i dyżury w święta, by nie wracać do pustego domu. Zrobiłem kurs i uzyskałem uprawnienia przewodnika turystycznego jedynie po to, by nie odczuwać samotności w czterech ścianach. Kiedy przeszedłem na emeryturę, musiałem czymś zająć myśli i wypełnić wolny czas. Dbałem o ogródek Helenki, który był jej oczkiem w głowie: wspaniałe kwiaty, winogrona i drzewka owocowe przyciągały liczne pszczoły. To podsunęło mi pomysł, by zająć się pszczelarstwem. W ciągu kilku lat nauczyłem się wszystkiego o tych owadach, postawiłem w ogrodzie siedem uli i cieszyłem się zebranym miodem. Od czasu do czasu wybierałem się na wycieczki w górzyste okolice mojego miasta. Czas mijał, powoli przywykłem do myśli, że nie ma już przy mnie żony, choć nie było dnia, bym o niej nie myślał. Czułem się bardzo samotny Syn wyjechał aż za ocean, miał tam pracę, dom i rodzinę, rzadko go widywałem. Pozostawało mi liczyć na odwiedziny dawnych kolegów, którzy lubili wpadać do mnie na degustację wina miodowego, w którym się zdążyłem wyspecjalizować. – Pyszny ten twój półtorak – pochwalił Witek, mój wieloletni przyjaciel. – Szkoda tylko, że nie mam go z kim pić – pożaliłem się, mając na myśli Helenkę. Jednak Witek zrozumiał moje słowa inaczej. – Znajdź sobie kogoś, masz jeszcze parę lat przed sobą i nie musisz być sam. – Stary ramol ze mnie, która by mnie chciała – zażartowałem, choć sam już wcześniej nad tym się zastanawiałem. Miło mieć kogoś obok siebie. – Załóż sobie profil na portalu randkowym – doradził. – To dobre dla dzieciaków i zdesperowanych starych panien – wątpiłem w skuteczność tej metody. – Też tak myślałem. Ale właśnie tak poznałem Zosię. Zaskoczył mnie. Zosia to superbabka, znają się z Witkiem od kilku lat, nigdy nie pytałem, jak się poznali. Skoro jemu się udało, to może warto spróbować – Musisz wybrać login, który wpadnie w oko, coś intrygującego, nietuzinkowego albo zabawnego – podpowiadał przyjaciel. – A jak już ktoś odpisze, to od razu się umawiaj. Nie ma na co czekać. Zrobiłem tak, jak mi doradził. Zalogowałem się jako „bartnik13” i zamieściłem krótki anons: „niezależny, stateczny starszy pan z ogrodem i pasieką, amator i przewodnik wycieczek pieszych pozna panią w swoim wieku”. Dopisałem też, gdzie mieszkam, ile mam lat i zapewniłem o dobrym stanie zdrowia. Nim wcisnąłem enter, pomyślałem, że Helenka nie będzie miała mi za złe, że szukam kogoś, kto wypełni pustkę w moim życiu. Była zawsze wyrozumiała i łagodna. Nie poszukiwałem nikogo na jej miejsce, po prostu czułem się zbyt samotny i nieszczęśliwy. Miałem nadzieję, że znajdę kogoś podobnego. Nie bardzo wierzyłem w odzew na moje ogłoszenie, ale i tak następnego dnia zajrzałem na swój profil. Byłem mile zaskoczony, kiedy odkryłem, że kilka pań do mnie napisało, w dodatku sporo ode mnie młodszych. To było jak kubeł zimnej wody! Za radą Witka postanowiłem się z nimi spotkać. To było jak kubeł zimnej wody! Jestem wiekowy, ale nie aż tak, by nie zauważyć, o co chodziło tym paniom. Każda z nich niby mimochodem próbowała wyciągnąć ode mnie informacje o wielkości domu, ogrodu, wysokości emerytury, liczbie dzieci, marki samochodu. Oceniały, czy jestem wystarczająco bogaty, by warto było zostać wdową po mnie… – W co ja się wpakowałem – rozczarowany żaliłem się Witkowi po szóstej takiej randce. – Czuję się jak towar w supermarkecie. – Nie poddawaj się – podnosił mnie na duchu przyjaciel. – Nie wszystkie kobiety są jak sępy. – Może i tak, ale do tego trzeba mieć co najmniej dwadzieścia lat mniej niż ja – stwierdziłem smętnie. Byłem zdecydowany usunąć profil. Jeszcze tego samego wieczoru siadłem przed komputerem, by skasować swoje ogłoszenie. Jednak po zalogowaniu się zobaczyłem, że odpisał mi ktoś inny od reszty. „Witam, jestem Grażyna, mam 25 lat i poszukuję kogoś takiego jak Pan”. Odpisałem najgrzeczniej, jak umiałem: „Jestem mile zaskoczony, ale dzieli nas zbyt wiele lat. Szukam kogoś w moim wieku”. Nie byłem pewny, czy dobrze zrobiłem. Może to nie jakaś naciągaczka polująca na spadek, tylko po prostu miła osoba, która mogłaby stać się bratnią duszą? Ej, głupi jesteś, pomyślałem, na bratnią duszę też jest za młoda. I poszedłem spać. Rano wiedziony ciekawością zajrzałem na swój profil. Dostałem wiadomość od Grażyny: „Ja też szukam kogoś w moim wieku. Ale także ciekawych ludzi. Bartnik-turysta-przewodnik to brzmi interesująco. Potrzebny mi ktoś taki jak Pan.” Zaintrygowała mnie ta dziewczyna. Postanowiłem się z nią spotkać. Potraktowałem to jako ostatnie podejście w walce z samotnością. Na pewno mnie nie zje, żartowałem sobie w myślach. Z takim nastawieniem udałem się na ostatnią w życiu „randkę”. Jestem idealnym kandydatem? Grażyna okazała się młodą, energiczną, wysportowaną dziewczyną. Pracowała w ośrodku dla dzieci niedowidzących Promyk. Szukała kogoś cierpliwego z dużą ilością wolnego czasu do pomocy w organizowaniu wycieczek dla swoich podopiecznych. Dla żartu razem z koleżanką zabawiała się wczoraj wieczorem w szukanie męża i przez przypadek trafiła na moje ogłoszenie. Uznała, że jestem idealnym kandydatem do jej celów, bo mam patent przewodnika, i chciała mi zaproponować funkcję organizatora wycieczek dla swoich podopiecznych. – Poza tym pszczoły pana nie żądlą – stwierdziła, a ja nie widziałem związku. Wyjaśniła mi w trzech zdaniach: – Mój dziadek miał ule. Nigdy go żadna pszczoła nie użądliła, bo był bardzo cierpliwy i uważny. A nasze dzieci potrzebują właśnie takich osób. Jak to się dziwnie ułożyło, myślałem – szukałem lekarstwa na samotność, ale nie spodziewałem się, że znajdę je w takiej postaci. Grażyna obdarzyła mnie ogromnym zaufaniem, a ja nie chciałem jej zawieść. Opracowałem pierwszą wycieczkę, łatwy szlak, bezpieczna droga, wygodne schronisko z dodatkową atrakcją – kliniką dla chorych dzikich zwierząt. Weterynarz opowiadał o trudnych losach każdego pacjenta, którego po wyleczeniu wypuszczano z powrotem na wolność. Były też takie zwierzaki, które zadomowiły się tu na stałe. Dzieci z zachwytem głaskały oswojoną kulawą sarnę, ślepego lisa, sowę z jednym skrzydłem. Gdy już wracaliśmy autokarem do domu, mali turyści domagali się, bym zdradził im, jaką wycieczkę zorganizuję następnym razem. Zawiozła mnie do swojej babci Grażyna była zadowolona, że sprostałem zadaniu. – Wiedziałam, że mnie pan nie zawiedzie – oznajmiła, kiedy rodzice odebrali swoje pociechy do domów. – Ciekawe skąd? – byłem w świetnym humorze i postanowiłem się trochę z nią podroczyć. – Od początku przypomniał mi pan mojego dziadka. Był w nim spokój i opanowanie – mówiła z łezką w oku. – Babcia i ja bardzo za nim tęsknimy. Pożegnaliśmy się, Grażyna wsiadła do swojego samochodu, a ja udałem się w stronę przystanku. Nie doszedłem do autobusu, ponieważ Grażyna zawróciła po mnie i postanowiła zawieźć mnie do swojej babci na pyszne ciasto. – Jest już za późno na wizyty – zaskoczony jej nagłym pomysłem próbowałem stawiać opór. – Ucieszy się, zobaczy pan – rozwiała moje obawy. – Poza tym babcia kładzie się spać dopiero koło północy. – To zupełnie tak jak ja – skwitowałem odruchowo. Poznałem jeszcze kilka ciekawych osób Pani Wiktoria okazała się szczupłą, siwowłosą starszą panią o promiennym i ujmującym uśmiechu. Przyjęła nas serdecznie mimo późnej pory. Rzadko się zdarzało, bym podczas pierwszej wizyty u kogoś czuł się tak swobodnie jak u niej. Ciasto było rzeczywiście bajecznie smaczne. Rozmowa sama się toczyła, wręcz nie mogliśmy się nagadać, a tematów nie brakowało: który miód jest najlepszy, jak poznałem Grażynę, czy mam wnuki, jakie zioła sadzić w ogrodzie, dokąd najlepiej jeździć jesienią… Nim wróciłem do domu, miałem nową przyjaciółkę. Dla niej nie było ważne to, ile posiadam, ale jaki jestem. Takiej osoby właśnie potrzebowałem: bezinteresownej, szczerej, otwartej, uśmiechniętej. Jechałem do domu z mocnym postanowieniem usunięcia profilu na portalu randkowym. Nie potrzebowałem go już. Ale w domu przed ekranem laptopa naszła mnie myśl, że gdybym z niego nie skorzystał, dziś nie znałbym Grażyny, a zwłaszcza pani Wiktorii, dzieciaki z ośrodka ominęłaby ciekawa wycieczka. Gratulowałem sobie nawet, że nie usunąłem konta zaraz po pierwszych niepowodzeniach z łowczyniami spadków. W życiu trzeba korzystać z każdej szansy. Zaglądam na mój profil od czasu do czasu i szukam wpisów, które różnią się od reszty. W ten sposób poznałem kilka ciekawych osób, które – tak jak Grażyna – znalazły mnie przez przypadek. Witek jest przekonany, że kogoś poznałem W gronie moich nowych znajomych jest alpinista, który chętnie opowiada w Promyku o swoich wyprawach, fotograf z pisma przyrodniczego dokumentujący życie owadów, szef kuchni jednego z hoteli, uwielbiający moje miody pitne i jeszcze parę innych nietuzinkowych osób. Przynajmniej raz w miesiącu szykuję dla dzieciaków z ośrodka wycieczkę z niespodziankami. O samotności zapomniałem, za to gotowy jestem na nowe wyzwania, jakimi zaskakuje mnie jest przekonany, że kogoś poznałem. Niedawno mnie odwiedził. – Wyglądasz jak zakochany, ciągle nie masz czasu dla starego kumpla – stwierdził nieco obrażonym tonem. Miał rację, zaniedbałem go. Każdą wolną chwilę starałem się spędzać z panią Wiktorią. Mieliśmy wiele wspólnych tematów, które lubiliśmy omawiać u niej w domu przy niebiańskim cieście albo u mnie w ogrodzie nad kieliszkiem nalewki miodowej. – Musisz mi darować, stary – zacząłem tłumaczyć. – To przez Grażynę. – Spotykasz się z Grażyną, a ja nic nie wiem? – Nie z Grażyną, tylko z Wiktorią – sprostowałem. – Nie znałem cię z tej strony – zabrakło mu słów. – Chyba stworzyłem potwora – zażartował. Wrócił mu dobry humor, a ja przy jego ulubionym trójniaku wszystko po kolei opowiadałem. Powinien znać szczegóły, w końcu to dzięki niemu zmieniło się moje życie. Czytaj także:„Szkolny osiłek bił mnie i upokarzał przed całą szkołą. Teraz ja jestem krezusem, a on... może najwyżej czyścić mi buty”„Póki babcia pomagała przy wnukach, małżeństwo moich przyjaciół miało się dobrze. Gdy przestała, skoczyli sobie do gardeł”„Myślałem, że po upojnej nocy z rudowłosą pięknością, zostały mi jedynie wspomnienia. Po latach okazało się, że nie tylko” Lody wanilią pachną, a w pustym porcie słychać rzeki szum, kina są jak pałace, gołębie płyną aż do nieba bram, bolą mnie te niedziele, gdy idę sama przez odświętny tłum, idę i szukam kogoś, kto tu - wśród ludzi jest tak samo sam. Szukam kogoś, kogoś na stałe, kto tu, wśród ludzi jest tak samo sam, szukam kogoś na życie całe, na wspólny śmiech i żal. Niech by miał choć parę groszy i w oczach ciepła dość, i niech by nie był wśród ludzi najgorszy, i niech by mnie kochał, kochał, jak ja jego. Ech, czy znajdę takiego, kogoś na stałe? Komu urodzić mam weselne dzieci, gdy nadejdzie czas? Kto jest tak samo sam na świecie? Kto jest tak samo sam? Komu mam dać nadzieję, a zabrać noce i świąteczne dni? Przy kim się postarzeję i przed kim nigdy mi nie będzie wstyd? Szukam kogoś, kogoś na stałe, na długą drogę w dal, szukam kogoś na życie całe, na wspólny śmiech i żal. Niech by miał choć parę groszy i w oczach ciepła dość, i niech by nie był wśród ludzi najgorszy, i niech by mnie kochał, kochał, jak ja jego. Ech, czy znajdę takiego, kogoś własnego? Czy znajdę takiego, kogoś na stałe? „Agnieszko, dlaczego nie tańczysz? – przysiadam się zdyszana na szkolnej zabawie do dziewczynki z warkoczem zwisającym smutno jak ucho spaniela. Milczy. – Chodź – odciąga mnie jakieś chude straszydełko. – Nie zadawaj się z nią, ona ma w domu biały telefon. – No to co? – To straszna burżujka, wróg klasowy. – Odczep się. Agnieszko, chodź, zatańcz ze mną. – Dlaczego się ze mnie wyśmiewasz? – Agnieszka marszczy wąski chudy nosek i za nic nie chce się rozpłakać. Na próżno. Za chwilę płaczemy obie. – Nie wyśmiewam się, słowo honoru! – Wszyscy się ze mnie śmieją. Poprosiłam Jasia do białego tanga i też mi odmówił – płacze zrozpaczony spaniel. – Jasio to okropna pokraka! – No właśnie, i też mi odmówił”, tak wspomina Agnieszkę Olga Lipińska w opublikowanym dwa miesiące po śmierci poetki felietonie w miesięczniku „Twój Styl”. Warszawskie dziewczyny od rana na szpilkach Olga Lipińska, choć jest bardzo zajęta, bo właśnie przygotowuje spektakl dla Teatru Żydowskiego z piosenkami Jerzego Jurandota, umawia się ze mną na spotkanie. Podejmuje pyszną, aromatyczną herbatą. Na stole leżą rozrzucone notatki i zdjęcia – reżyserka pracuje właśnie nad książką o początkach Telewizji Polskiej i jej znaczeniu dla kultury. W tym twórczym bałaganie rozmawiamy o Agnieszce Osieckiej. Rozmowa o przyjaciółce z dzieciństwa mogłaby nie mieć końca. Wracają coraz to nowe wspomnienia sprzed lat. Są jednak tematy tabu, których wolałaby nie poruszać, a na pewno nie publikować. Najchętniej mówi o dzieciństwie i młodości – bo wtedy poznała Agnieszkę. Ich przyjaźń trwała więc niemal całe życie. Olga Lipińska przyznaje, że właśnie za bezgraniczną szczerość, z jaką przyszła poetka opowiedziała jej o odrzuceniu przez chłopaka na szkolnym balu, pokochała Agnieszkę. Wielką, bezwarunkową miłością 12-latki. Ta szkolna zabawa zbliżyła dwie dziewczynki, które los umieścił w jednej szkole – niewielkim liceum żeńskim im. Marii Skłodowskiej-Curie na Saskiej Kępie, na rogu Obrońców i Poselskiej. Choć były w różnych klasach, od razu się polubiły. Dużo czasu spędzały razem. Przyjaźń dziewczynek zacieśniała radość, że obie mamy – Olgi i Agnieszki – miały na imię Maria. W tym wieku był to dość mocny argument spajający więź. Po lekcjach wychodziły razem ze szkoły i z ciężkimi teczkami w rękach snuły się po Francuskiej, powierzając sobie najważniejsze tajemnice. Czasem przez most Poniatowskiego szły do miasta, nieustannie rozmawiając o wszystkim. Lubiły przesiadywać w Klubie Międzynarodowej Prasy i Książki przy Nowym Świecie. Wiele je łączyło: obie pochłaniały książki, obie były ciekawe świata. Poza tym w szkole różniło je wszystko – Agnieszka była typem sportowym. Przez lata grała w siatkówkę, trenowała w sekcji pływackiej. Śmiała się z Olgi, że pływa jak tancerka – zgrabnie, ale nie przemieszcza się do przodu. Olga nie znosiła pozowania i oglądania amatorskich zdjęć, które Agnieszka robiła „w każdym miejscu i o każdej dobie”. Różnił je również sposób ubierania się. Agnieszka nosiła granatowy schludny fartuszek, Olga w ubieraniu miała więcej fantazji. Agnieszka w „Dziennikach” napisała o koleżance, że nosiła rozchełstany fartuch narzucony na kreacje z baskinką. Bo rzeczywiście, Olga Lipińska już w młodości była dziewczyną z fantazją i stylem. Opowiada mi, że do „Skłodowskiej” chodziły ładne dziewczyny. Jak wychodziły ze szkoły, chłopcy z sąsiedniego męskiego liceum im. Mickiewicza przychodzili, żeby je zaczepiać. Agnieszka wówczas zawsze trzymała się z boku. Dopiero po latach mężczyźni tracili dla niej głowy. Agnieszka nigdy, nawet później, jako dorosła, nie zwracała uwagi na modę i na to, jak się ubiera. Chociaż kiedyś, jak Olga Lipińska kupiła sobie czerwone buty, Agnieszka natychmiast zapragnęła „się ubrać”. Postanowiła, że również musi kupić sobie takie same czerwone buty i koniecznie kapelusz. Poetka całe życie miała zresztą słabość do kapeluszy. (…) Że każdy z nas ma własny los, oddzielny plan Autorka 2 tys. tekstów piosenek nie była muzykalna, zupełnie nie umiała śpiewać. Olga Lipińska pamięta, jak przez telefon śpiewała piosenkę do muzyki, którą napisał Adam Sławiński do programu „Listy Śpiewające”. To kompozytor trudny, jego melodie wymagają dobrego głosu i wielkiej muzykalności, więc Agnieszce zaśpiewanie „Na całych jeziorach ty…” z pewnością nie mogło się udać. Ale tekst napisała zachwycający. (…) Na początku lat 60. obie pracowały w telewizji przy cyklicznym programie „Listy Śpiewające” – Agnieszka pisała teksty, Olga reżyserowała. Agnieszka wprawdzie nie umiała śpiewać, ale czuła frazę muzyczną i doskonale wpasowywała się w nią z tekstem. Pracując nad „Listami Śpiewającymi”, artystki często się spierały. Agnieszka pisała teksty w poważno-sentymentalnym tonie. Reżyserka nie znosiła tego, wolała dystans i wszystko obracała w żart. Kiedy poetka pisała np.: „Krysia przywiązała się do listonosza”, reżyserka ustawiała scenkę tak, że Krysia obracała się i na długiej linie dosłownie przywiązywała się do listonosza. Agnieszka podobno dostawała wtedy szału, twierdziła, że koleżanka próbuje ją ośmieszyć. Olga Lipińska wspomina tę współpracę w felietonie w „Twoim Stylu”: „Nie i nie! – upieram się – piosenka jest za długa, trzeba skrócić. – Nigdy! – pieni się Agnieszka. – Albo cała, albo ja nie chcę, nie chcę! – Tupie nogą, normalnie tupie jak mała dziewczynka. I ja, druga upiorna dziewczynka, też tupię i stawiam na swoim, czyli na niczyim, bo piosenka nie pójdzie w programie, w ogóle nie będzie programu. No. Redaktor, nadredaktor i szef główny chcą mieć program, więc dzwonią, godzą, obiecują lizaki. Nie! – Albo ona, albo ja – stawia twardo sprawę Agnieszka. Wtedy wygrała ona, a ja przysięgłam sobie, że nigdy więcej nie chcę jej widzieć. Program zrobił ktoś inny”. Te „Listy” zresztą na długi czas poróżniły obie panie. Według Olgi Lipińskiej ta wrażliwa i delikatna poetessa była mocno stąpającą po ziemi kobietą. Przynajmniej jeśli chodzi o sprawy zawodowe. Można powiedzieć, że były dwie Agnieszki. Jedna poetka cyganka, a druga – osoba szalenie konkretna, dbająca o swoją własność – zarówno intelektualną, jak i materialną. Nie było z nią żartów na ten temat. Eteryczna Agnieszka była bardzo zdecydowana, uparta i konkretna w sprawach zawodowych. Zawsze powtarzała, że trzeba mieć pieniądze i pilnować swego. Skąd się to w niej wzięło? Może stąd, że ojciec dość wcześnie opuścił rodzinę dla innej kobiety i w domu się nie przelewało. Kiedy ojciec wyprowadził się z domu, Agnieszka była jeszcze w szkole i bardzo wstydziła się odejścia ojca przed koleżankami. Ale już jako dorosła kobieta wybaczyła mu. Bardzo przeżyła jego śmierć. Ojciec był dla niej kimś ważnym. Był muzykiem i Agnieszka, mimo że nie była zbyt muzykalna, być może dlatego pisała piosenki, żeby być bliżej niego. Olga Lipińska uważa, że odejście ojca, a także fakt, że w liceum Agnieszka nie miała specjalnego powodzenia u chłopców, mogły mieć wpływ na jej późniejsze relacje z mężczyznami. Ja lubię panów, no trudno, cóż Olga Lipińska znała wszystkie miłości Agnieszki, była świadkiem niejednej fascynacji i niejednego dramatu. Nie potrafi powiedzieć, dlaczego z żadnym z mężczyzn, których poetka spotkała na swojej drodze, nie zbudowała trwałego, długoletniego związku. „Talent, sława, sukcesy, wspaniali mężczyźni. Chyba zbyt wspaniali, bo przy żadnym nie zatrzymuje się na dłużej. Może ma za dobry gust, żeby zbyt serio traktować kiczowatą sztukę miłości. Może za wszelką cenę chce uniknąć upokorzeń, pamiętając nieudane tańce z Jasiem pokraką? Może. Jednak ciągle próbuje”, pisze Olga Lipińska w felietonie do „Twojego Stylu”. Na chwilę pojawia się nawet nadzieja, że zbuduje coś stabilnego, że wreszcie dotarła do właściwego portu. „Chyba będę miała dziecko – rzuciła niedbale na wspólnym spacerze w mazurskim lesie. – Myślisz, że będzie lepiej? – Nie wiem, mam już 36 lat. Potem je urodziła. Córeczkę, której przygląda się do dziś ze zdumieniem. – Bałaś się? – pytam jak kuma kumę. – Nie, i wcale mnie nie bolało, tylko się napracowałam, a potem zjadłam kawał ciasta. Śmiejemy się, córeczka krzywi pyszczek i jest jakoś przez moment szczęśliwie”, dalej wspomina Olga Lipińska w felietonie. Szybko jednak okazało się, że związek, który miał być bezpiecznym portem, schronieniem przed sztormem, okazał się burzą w porcie. Zresztą także potem nie zakotwiczyła przy nikim na dłużej. Lipińska tłumaczy to tym, że w Agnieszce nie było po prostu pragnienia posiadania domu. Dobrze jej było w pokoju, który w dzieciństwie urządził jej ojciec. Mieszkała w nim do ostatnich dni. I do śmierci niczego w nim nie zmieniła. Olga Lipińska swój felieton, napisany po śmierci przyjaciółki, kończy smutną refleksją: „Nie wiedziałam, że nasz mazurski spacer do sosny Gałczyńskiego i z powrotem będzie ostatni”. Fragmenty książki Beaty Biały Osiecka. Tego o mnie nie wiecie, Warszawa 2020 Podobne wpisy Lody wanilią pachną, a w pustym porcie słychać rzeki szum, Kina są jak pałace, gołębie płyną aż do nieba bram, Bolą mnie te niedziele, gdy idę sama przez odświętny tłum, Idę i szukam kogoś kto w barwnym tłumie jest tak samo sam. Szukam kogoś, kogoś na stałe, na długą drogę w dal, Szukam kogoś na życie całe, Na wspólny śmiech i żal. Niechby miał choć parę groszy, I w oczach ciepła dość, Niechby nie był wśród ludzi najgorszy, I niechby mnie kochał, kochał jak ja jego. Ech, czy znajdę takiego, Czy taki tutaj jest, szukam kogoś do śmiechu i do łez. Komu urodzić mam weselne dzieci, gdy nadejdzie na to czas, Kto jest tak samo sam na tym świecie, kto jest tak samo sam. Komu mam dać nadzieję, a zabrać noce i świąteczne dni, Przy kim się zestarzeję i przed kim mi nie będzie wstyd. 7 umów Dla naszej strony poszukujemy osoby do pisania recenzji. Wystarczy stworzyc konto i dla kazdej recenzji wypelnic formularz. Potrzebujemy 15 uczciwych recenzji napisanych przez conajmniej 3 rozne osoby. Flow Centrum Badawcze Dzień dobry, zlecę korektę językową badawczego raportu branżowego w Power Point. Zależy mi na szybkiej realizacji zlecenia. Proszę o wysyłanie propozycji :) Martyna_ABSO 18 umów Przygotowanie trzech artykułów/case study na bazie przeprowadzonych wywiadów Alicja Zlecę napisanie 3 stron e-booka, w którym wyjaśnione zostanie w jaki sposób używać presetów w Lightroom (wraz ze screenami) - pobranie oraz zainstalowanie, a następnie użytkowanie (wyjaśnienie, że można wszystko dopasować pod siebie i krótki opis w jaki sposób używać aplikacji) Kasbla 5 umów Nazywamy się Stworzyliśmy system do zarządzania i automatyzacji procesów w restauracjach. Niedawno zostaliśmy wymienieni jako jeden z 52 najciekawszych tech-startupów w branży restauracyjnej w całej Europie. Pozyskiwanie Klienta, sprzedaż oraz wdrożenia naszego rozwiązania odbywają się całkowicie zdalnie, a więc działamy jak typowy SaaS. Z KIM WSPÓŁPRACUJEMY Nasz system integruje się m. in. z portalami takimi jak: Glovo, Wolt, UberEats, JustEat, etc., a do naszych Klientów należą m. in. Subway, NYPD, i bardzo wiele restauracji z Twojego sąsiedztwa! ZADANIA 2-3 wpisy (miesięcznie) na naszym fanpage 1-2 wpisy (miesięcznie) na naszego bloga inne formy kontentu (np. tworzenie ulotek czy prezentacji), pilnowanie newslettera współpraca z grafikiem WYMAGANIA doświadczenie w prowadzeniu firmowych "sociali", newslettera lub firmowego bloga znajomość języka angielskiego na poziomie B2 "lekkie" pióro MILE WIDZIANE doświadczenie w pracy w restauracji pozytywne nastawienie i proaktywność świadomość jak działa SEO, SEM, podstawowa znajomość narzędzi takich jak: Google Analytics, GetResponse, itp. Szukamy dodatkowej osoby do przygotowania ok. 30 opisów drzew i krzewów do sklepu internetowego, zajmującego się sprzedażą roślin. Opis powinien z krótką charakterystykę danej rośliny - kilka zdań o wyglądzie zewnętrznym, kwitnieniu, warunkach uprawy, itp. Takie ogólne informacje. Jeden opis na ok. 1700 zzs. Proszę o wycenę całości i podesłanie swojego portfolio. Przewidujemy możliwość kontynuowania współpracy przy kolejnych projektach. :) Modus 2 umowy Zlecę opracowanie 7 tekstów pod SEO dotyczących konferencji biznesowej. Celem jest skierowanie na stronę ruchu osób zainteresowanych konferencją. Tematyka gospodarcza, na podstawie przekazanych hasłowo informacji. Wymagane doświadczenie w tematyce biznesowej i znajomość zasad SEO. frogglypl Poszukujemy copywritera do stałej współpracy z zakresu tworzenia treści na bloga oraz landing page naszych projektów w języku angielskim. Wymagamy: 👉 język angielski na poziomie zaawansowanym (min. C1) 👉 obycie i chociaż minimalne doświadczenie z grami CS:GO oraz Rust (znajomość Rusta nie jest konieczna) 👉 doświadczenie w tworzeniu treści pod SEO 👉 zaangażowania i efektywnej pracy Oferujemy: 👉 pracę w młodym i zgranym zespole 👉 możliwości rozwoju 👉 świetną atmosferę w pracy 👉 dobrą organizację 👉 bardzo dobre zarobki Pracujemy na narzędziu SurferSEO. W zespole contentowym jest Content Manager, który zarządza pracą i podsyła treści do napisania. Nie wymagamy samodzielnego researchu pomysłów pod artykuł, dostarczamy je! :) Score Digital Score Digital szuka copywritera do współpracy, który_a ma już za sobą doświadczenie w branży IT i nie boi się technicznych tematów. 🤓 Potrzebujemy kogoś do między innymi; pisania artykułów blogowych, przygotowywania contentu na media społecznościowe oraz korekty treści. Szukamy osoby, która pisze w języku angielskim (C1 must-have). Oczekujemy, że ta osoba poświęci nam około 16h w miesiącu. Witam, Prowadzę mały blog/sklep internetowy z tematyki baz danych(IT). Na stronie prowadzona jest sprzedaż kursu online, do którego przygotowany jest Landing Page. W ramach prac nad zwiększeniem konwersji chciałbym wykonać zmianę kompletu tekstów. Potrzebuje wsparcia kogoś kto zna się na copywritingu, ale głownie sprzedażowym(silne nastawienie na język korzyści i budowanie social proof). Landing o którym mówie: Tekst na stronie może być podmieniony, dodany lub usunięty, tutaj zdaje się już na doświadczenie specjalisty. Layout Landinga mogę zmodyfikować, jeżeli inny będzie bardziej optymalny sprzedażowo. Opis zlecenia Poszukuję do stałej współpracy copywritera/copywriterki. Stałe zlecenia na pisanie tekstów poradnikowych. Tematyka wg poniższej kolejności: - prace budowlane i remontowe - finanse - urządzanie wnętrz Nie szukam bajkopisarzy. Szukam osoby potrafiącej tworzyć konstruktywne, merytoryczne i logiczne teksty, osoby terminowej (nie masz z tym problemu zapraszam do składana oferty), z doświadczeniem SEO, dobrze zorganizowanych. Ze swojej strony gwarantuje jasne wytyczne przygotowane do każdego tematu. Stałe zlecenia. Regularne rozliczenia i rozbudowę Twojego portfolio. W ofercie przedstaw stawkę za 1000 zn oraz podaj przykłady napisanych i opublikowanych treści w podanej tematyce. Jeśli masz się czym pochwalić w w/w tematach, po prostu przesyłaj pliki lub linki do artykułów w wiadomości. Przesłane oferty 39

szukam kogoś kogoś na stałe tekst